από PRESS

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

Ιστορία

Έχει γίνει πεζή πλέον η αναφο­ρά στη σελίδα αυτή, τις «Ιστο­ρίες… ελληνικές», ότι όλα μοιά­ζουν ίδια από συστάσεως του ελληνι­κού κράτους… Τίποτε δεν αλλάζει με το πέρασμα του χρόνου και πολλά, όπως είναι η φοροδιαφυγή και η «αδυναμία»(!!!) των ευκατάστατων να πλη­ρώσουν, έχουν γίνει σταθερές «αξίες» πλέον. 

Βρισκόμαστε στο 1822, όταν η Ελ­λάδα κάνει τα πρώτα της βήματα για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια αποτινάζοντας ταυτόχρονα τον τουρ­κικό ζυγό.

Η Πελοποννησιακή Γερου­σία εξαπέλυε την πρώτη καταναγκα­στική φορολογική λαίλαπα, σημειώ­νοντας στο σχετικό θέσπισμά της ότι «η κινδυνεύουσα πατρίς προσκαλεί τους ευκαταστάστους να την βοηθή­σουν εις τον ιερόν αγώνα τον υπέρ της φυσικής, ηθικής και πολιτικής υπάρξεώς της».

Οι «ευκατάστατοι» που αναφέρονται στο θέσπισμα καταγράφονταν ονομαστικά, καθώς και το ποσόν της εισφο­ράς που έπρεπε να καταβάλουν!

Είχε προηγηθεί, τον Ιανουάριο του 1822, η προσπάθεια της «Προσωρινής Διοικήσεως» να εξασφαλίσει εσωτε­ρικό δάνειο επιβάλλοντας αναγκαστι­κή εισφορά ενός γροσιού κατ’ άτομο. Αλλά η είσπραξη αποδείχθηκε από δυ­σχερής έως αδύνατη. Οπότε αποφασί­στηκε να κληθούν να σηκώσουν το βά­ρος οι έχοντες και κατέχοντες.

Εκείνη η «ακούσια εισφορά» ονο­μάστηκε επισήμως «χρηματολογία» και θεωρήθηκε «εσωτερικόν δάνειον», μόνον που τα δανεικά ήταν και αγύριστα!

Γέλια και χλευασμοί

Την ίδια περίοδο είχε γίνει προσπά­θεια να εξασφαλιστούν έσοδα από τη «λαφυραγωγία». Στις συνθήκες που διαμορφώνονταν τα πρώτα χρό­νια της Επανάστασης μπορούσαν να έχουν εξασφαλιστεί σπουδαία έσο­δα από τη συστηματική λαφυραγωγία επί των Τούρκων. Έπρεπε ωστόσο μέρος των λαφύρων να πωληθεί προς όφελος του Δημοσίου.

Ο Δημήτρι­ος Υψηλάντης προσπάθησε να θέσει ως κανόνα ότι μέρος των λαφύρων θα διατίθεντο υπέρ του κοινού ταμεί­ου. Εισέπραξε όμως γέλια και χλευα­σμούς.

Μετά την άλωση της Τριπολιτσάς, στην οποία δεν του επιτράπηκε να πα­ραστεί, τα μόνα είδη που έφτασαν στα χέρια του για να διατεθούν υπέρ της πατρίδας ήταν δέκα χάλκινα κουταλά­κια που του έδωσε ο αγωνιστής Κεφά­λας! Αλλά κι από τους θησαυρούς που φυλάσσονταν στην Ακροκόρινθο μόνο μικρό μέρος διατέθηκε για τον κοινό σκοπό, ενώ οι Τούρκοι σιγά-σιγά απο­χωρούσαν…

Η μόνη λύση ήταν πλέον η αναγκα­στική φορολογία. Πώς όμως ήταν δυ­νατόν κάτω από τις συνθήκες όπου ζούσε η Ελλάδα το 1822, τον δεύτερο χρόνο της Επανάστασης, να εισπρα­χθούν οι εισφορές, έστω και αν γνώρι­ζαν εκείνους από τους οποίους έπρε­πε να εισπράξουν τα διάφορα ποσά;

Η κατάσταση ήταν κρίσιμη και έτσι κάτω από αυτές τις περιστάσεις κλή­θηκε να συνυπογράψει τη σχετική απόφαση και ο «γενναιότατος στρα­τηγός κύριος Θεόδωρος Κολοκοτρώ­νης», όπως αναφέρεται στο ίδιο θέσπισμα.

Στη συνέχεια σχηματίστηκε μια πε­νταμελής επιτροπή, στην οποία, εκτός από τον Θ. Κολοκοτρώνη, συμμετείχαν και οι γερουσιαστές Ανδρέας Καλαμογδάρτης, Ηλίας Καράπαυλος, Χριστόδουλος Άχολος και Παναγιώτης Σοφιανόπουλος.

Οι πέντε, αφού εφο­διάστηκαν με ένα πληρεξούσιο και ικανή στρατιωτική δύναμη, άρχισαν να γυρνούν τις επαρχίες της Πελοποννή­σου για να εισπράξουν τον αναγκαστι­κό φόρο.

Έπρεπε δε, σύμφωνα με το πληρε­ξούσιο, «να βιάσουν τόσον τους κα­ταγεγραμμένους εις τον κατάλογον, διά να λάβουν τας προσδιωρισμένας ποσότητας, όσον και όσους άλλους γνωρίσουν ευκαταστάτους εκτός του καταλόγου εις πάσαν επαρχίαν διά να λάβουν όσα χρήματα κρίνουν εύλογον αναλόγως των καταστάσεων».

Μοίραζαν ομόλογα!

Για να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις, και να μπορέσουν έτσι να αποσπάσουν τα χρήματα, οι πέντε απεσταλμένοι της νεοσύστατης ελληνικής διοίκησης άρχισαν να μοιράζουν τα πρώτα ελλη­νικά ομόλογα, τα οποία βεβαίως τότε δεν είχαν αντίκρισμα.

Έπρεπε δηλαδή η αντιπροσωπεία αυτή να δίνει απόδειξη «ισχύουσαν έναντι της ακολούθως δοθησομένης τακτικής ομολογίας παρά της διοική­σεως προς τους δανειστάς, προς τους οποίους η Γερουσία και ο στρατηγός υπόσχονται εκ μέρους του έθνους με­τά την αποκατάστασίν του να πληρώ­σουν τα ληφθησόμενα δάνεια»!

Όπως ήταν φανερό, λοιπόν, είχαν εξαιρετικό ενδιαφέρον – δεν υπήρχε τότε η «εφεύρεση» των προσωπικών δεδομένων – και τα ονόματα όσων ήταν υποχρεωμένοι να πληρώσουν για αυτή την περίεργη περίπτωση «εσωτε­ρικού δανεισμού», καθώς και τα ποσά που καλούνταν να καταβάλουν.

H συνέχεια στο δικτυακό τόπο της εφημερίδας ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: