Καθρέφτης της κατάντιας μας οι άστεγοι…

από PRESS

Toυ Χρηστου Προυκακη

Το πιο σκληρό πρόσωπο του λεγόμενου σύγχρονου πολιτισμού το συνάντησα λίγες ώρες νωρίτερα χθες, στο παγωμένο κέντρο της Αθήνας. Άνθρωποι κατάχαμα, τυλιγμένοι με κουβέρτες, καθισμένοι σε πεζούλια, ή στα πεζοδρόμια, με ένα κύπελλο στο χέρι για τα λίγα κέρματα των αδιάφορων περαστικών που ούτε το κεφάλι τους γύριζαν μη μπας και δουν τα μιάσματα της άλλης όχθης.

Προσπαθούσα να κρατήσω τη ψυχραιμία μου, να σκεφτώ καθαρά, να μην χαθώ μέσα στο παραπλανητικό συναίσθημα, αλλά στάθηκε αδύνατο.

Είχα μέσα μου πολυ οργή, βουβή οργή, ανέκφραστη, κατά πως έχουμε μάθει χρόνια τώρα να μην αντιδρούμε, να μην φωνάζουμε, να μην ορθώνουμε ανάστημα-σε τίποτε και σε κανέναν. Παρά μόνον να τηρούμε το πρόγραμμα.

Μου ερχόταν ξανά και ξανά στο μυαλό η άθλια φράση που άκουγα συχνά από “λαστιχένιο συνάδελφο”, καλοπληρωμένο συνταξιούχο πλέον, της εύκολης και ουσιαστικής-κατά περίπτωση-προσαρμογής στα κελεύσματα των από πάνω του-εγώ κοιτώ τη δουλειά μου και τίποτε άλλο. Με αυτό το διαβατήριο κατέληξε εκείνος και αρκετοί άλλοι…

Αυτή ήταν η περίφημη φράση αρκετών συνάδελφων που έτσι ένοιωθαν πως διασφαλίζονταν ως άτομα μη γνώμης σε μια δουλειά που ήθελε γνώμη, παρέμβαση, πυγμή, θάρρος και εντιμότητα.

Μόνον που είναι ξεχασμένες από χρόνια οι ιδιότητες αυτές, προφανώς έναντι του βασικού ανταλλάγματος.

Δεν χρειάζονταν πολλά, αρκεί να ήταν διασφαλισμένα μισθολόγιο, κρατήσεις, τριετίες, επώνυμα κείμενα, ολίγη δημοσιότητα, ανταγωνισμός με τους απέναντι του άλλου “μαγαζιού» πωλήσεως ειδήσεων, σε ένα μείγμα πονηριάς, αγαθότητας και σήμερα πλέον κανιβαλισμού.

Έλα όμως που ήλθε η ώρα του ταμείου να πληρώσουν όλοι. Πρώτοι πέφτουν οι πιο αδύναμοι, οι άνεργοι, οι χαμηλοσυνταξιούχοι, που μετατρέπονται με μιας σε αναλώσιμο είδος που ουδείς θέλει να δει γιατί επάνω τους αποτυπωνόταν τα λάθη, ο παραλήψεις και οι κλεψιές.

Καθώς περπατούσα με τους λιγοστούς διαβάτες τριγύρω προσπαθούσα έτσι ώστε να μην φωτογραφίσω πρόσωπα παρά μόνον φιγούρες μέσα στο ημίφως, αλλά πως συνέβαινε και κάθε φορά όλο και κάποιος βιαστικός διαβάτης, με το βλέμμα παγωμένο σταθερά εμπρός, μου έκοβε τη θέα.

Όταν θέλησα να φωτογραφίσω τους άστεγους στο απέναντι πεζοδρόμιο μονίμως έχανα το κάδρο γιατί τα αυτοκίνητα μου έκοβαν και πάλι τη θέα.

Θέλησα να δω καθαρά και διαπίστωσα πως μόνον πανάκριβα κυκλοφορούσαν, ακόμη και τα ογκώδη τζιπ-άλλωστε αυτοί πλέον έχουν λεφτά για βενζίνη.

Αναρωτιόμουν ξανά και ξανά για όλους αυτούς τους κουστουμαρισμένους που νομοθετούν, του άλλους στη Βουλή, που διέθετε σπα και χαμάμ, εκείνους που βγαίνουν κατά καιρούς στα κανάλια για να μας πουν πως θα είναι η δυστυχία μας για το επόμενο διαστημα.

Αλήθεια πόσο μακρυά μας είναι στην πραγματικότητα όλα αυτά που τόσα χρόνια εμείς νομίζαμε ότι είχαμε ταυτισθεί μαζί τους λες και το σύστημα θέλει συνεταίρους.

Επίσης αναρωτιόμουν για τους συνάδελφους, που λίγες εκατοντάδες μέτρα πιο πάνω, στο κτίριο της ΕΣΗΕΑ, προσέρχονταν να ψηφίσουν αν τυχόν πρέπει το ΔΣ να αφυπνισθεί, και πως, έναντι της πλήρους καταστροφής των ελληνικών ΜΜΕ και του αφανισμού της ελληνικής δημοσιογραφίας.

Κοντολογίς όλοι στο καβούκι τους ήταν εκείνες τις στιγμές. Στο δικό τους κόσμο, των μικροσυμφερόντων, της αυριανής μέρας, του σαββατοκύριακου που έρχεται, του ξεβολέματος που επιβάλλεται λες μέσα από μια φυσική διαδικασία και τείνει να αποκαταστήσει, με το πιο σκληρό τρόπο, χαμένες ισορροπίες και να επαναφέρει συμπεριφορές και αντιδράσεις στα όρια του ανθρώπινου.

Αυτές που χρόνια τώρα είχαν καταληκτικά σημεία την υπερκατανάλωση, την έπαρση, την αυτοπροβολή, το λαιφ σταιλ, την απόσταση από κάθε έννοια επαφής με την ουσιαστική πραγματικότητα, το τεράστιο τίποτε.

Και καθώς περπατούσα μέσα στο κρύο, με νωπές τις εντυπώσεις και βαριές τις εικόνες στη ψυχή, αναρωτιόμουν για τα αίτια της κατάντιας μας. Οι συνήθεις σκέψεις θα έρχονταν αμέσως μετά, όπως τις αποτυπώνουν και τα καθιερωμένα ΜΜΕ με δεδομένες τις απαντήσεις…

Το ανάλγητο κράτος που ποτέ δεν φρόντισε φτωχούς, καταφρονεμένους και άστεγους, που δεν διαμόρφωσε διαχρονικές πολιτικές πρόβλεψης, που δεν έχει να δώσει δουλειές, που αναγκάζεται σε απολύσεις. Και ακόμη το ανταγωνιστικό σύστημα που ζούμε με τα ρίσκα και τα θέλγητρα του.

Ξέρετε όμως, μου φάνηκαν για μια ακόμη φορά εύκολες δικαιολογίες φέρνοντας στο μυαλό μου το δάκτυλο που δείχνει εδώ και εκεί για να αποφύγει την αλήθεια.

Αυτή που δεν θα καταλάβουν οι άστεγοι σαν κάποιος αρχίσει να τους λέει περί δανειακής σύμβασης, τρόικας, πιέσεων, δημοσιονομικής προσαρμογής, αναδιαρθρώσεων και ανταγωνιστικότητας. Κουραφέξαλα.

Οι άνθρωποι είναι στους δρόμους, άλλοι βρίσκονται υπό έξωση, κάποιοι δεν έχουν ρεύμα στα σπίτια τους, και παγώνουν γιατί δεν έχουν να πληρώσουν πετρέλαιο και ηλεκτρικό, οικογένειες δεν μπορούν να θρέψουν τα παιδιά τους.

Γι αυτό το χάλι εμείς φταίμε, οι απλοί πολίτες του καναπέ που κοιτούσαμε τη δουλειά μας, που δεν ακούγαμε, δεν βλέπαμε, δεν υποψιαζόμασταν, δεν κάναμε παρεμβάσεις, δεν αντιστεκόμασταν στο εξτραδάκι της στιγμής, δεν υπήρχαμε παρά μόνον μέσα από ψεύτικα σύμβολα.

Προπάντων δεν έπρεπε να διασαλευθεί η ισορροπία. Έως χθες. Διότι αύριο στη κινούμενη άμμος θα παγιδευτούμε και εμείς, και οι πίσω μας, και οι από πάνω, και οι παραέξω. Όλοι θα συμπεριληφθούν…

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: