Αντιμνημονιακό όχι από τον Κώστα Βουτσά

από PRESS

Του Χρηστου Προυκακη 

Αναπάντεχο ράπισμα στη κυβερνώσα παράταξη κατάφερε ο αγαπημένος κωμικός Κώστας Βουτσάς όταν από τηλεοπτική εκπομπή της ΝΕΤ χαρακτήριζε τη σημερινή κυβέρνηση χούντα βάλλοντας έτσι ευθέως κατά της πολιτικής των άγριων περικοπών και της επερχόμενης γενικευμένης φτώχειας.  Θα πείτε ένας ακόμη καταξιωμένος άνθρωπος των τεχνών τόλμησε να διατυπώσει δημόσια τη γνώμη του, έστω με αυτό τον “ακραίο” χαρακτηρισμό.

Στην πραγματικότητα δύσκολα θα θυμηθούμε άλλους εκπροσώπους της τέχνης στην Ελλάδα να ξιφουλκούν κατά τη κυβέρνησης προφανώς συνυπολογίζοντας το κόστος και την πιθανή απώλεια προνομίων, βλέπε χρηματοδοτήσεων, που προσφέρει η δημοσιότητα δια των ΜΜΕ.

Γι αυτό αξίζει να κρατήσουμε στη μνήμη μας αυτόν τον εξαίρετο καλλιτέχνη με τον εφηβικό αυθορμητισμό.

Βέβαια θα ήταν πιο λογικό αν τοποθετούσαμε το προφίλ και την ουσιαστική λειτουργία της πολιτικής στο ιστορικό πλαίσιο που ανήκει κάθε φορά.

Για παράδειγμα η χούντα της εφταετίας καθιερώθηκε στη συνείδηση μας ως το σύστημα του απόλυτου φόβου, ακριβώς διότι με τέτοια εργαλεία ερμηνείας είμασταν αναγκασμένοι να προσεγγίζουμε το ζήτημα.

Αθρόες συλλήψεις, βασανιστήρια, εξορίες, παρακολουθήσεις των πάντων, χειραγώγηση της κοινής γνώμης, εξευτελισμός του συντάγματος και της αξιοπρέπειας μας, ζόφος.

Πολύ διαφορετικά είναι τα τα εργαλεία ερμηνείας που έχουμε σήμερα, ίσως πιο εκλεπτυσμένα, ίσως πιο πλουραλιστικά, ενδεχομένως χαοτικά, ωστόσο η έννοια της πολύπλευρης σύνθλιψης που ασκείται στην ύπαρξη μας από τις κυβερνητικές επιλογές παραμένει φανερή αλλά και οδυνηρή.

Η συγκέντρωση ατμού στο κοινωνικό λέβητα αυξάνει επικίνδυνα και το μόνο που μας διασώζει ως τώρα από τα χειρότερα είναι οι διέξοδοι της ελάχιστης εκτόνωσης, πείτε τα και μαξιλαράκια-δείτε τα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης, τις εκπομπές σάτιρας, τις ατέρμονες συζητήσεις, τις οργισμένες πορείες και τα χαλαρά, προς το παρόν, κοινωνικά ανακλαστικά.

Επί της ουσίας είναι μικρές διαφυγές που μας κρατούν σε απόσταση ασφαλείας από την γενικευμένη παράνοια που θα προκαλέσουν οι οριζόντιες περικοπές σφαγιασμού μισθών συντάξεων των πλέον αδύναμων, η ατιμωρησία της εκτεταμένης φοροδιαφυγής/φοροκλοπής/αφαίμαξης των κρατικών εσόδων που λειτουργεί κάτω από τη μύτη των αρχών, η κοινωνική ισοπέδωση, η αποκοπή των Ελλήνων από οποιαδήποτε ελπίδα για το μέλλον.

Με δυο λόγια οι σημερινές συνθήκες πληρούν, έστω αντιφατικά, αυτό που θα λέγαμε ελεγχόμενο χάος με δημοκρατική επίφαση.

Οι ανακολουθίες, τα ψέμματα, η ανικανότητα, η υποκρισία, η έλλειψη προσωπικοτήτων μεγάλου ειδικού βάρους, επομένως η ανεπάρκεια του σημερινού πολιτικού προσωπικού χαρακτηρίζει με τον πλέον ακριβή τρόπο τη παθογένεια της πολιτικής μας σκηνής-με λιγοστές μόνον εξαιρέσεις.

Η οποία, προφανώς, προβάλλεται ευθύβολα στο απερχόμενο σύστημα που χρόνια τώρα χάνεται αργά μέσα στο εκφυλισμό και τη παρακμή του.

Η κατάρρευση του σάπιου πύργου βεβαίως δεν απαλλάσσει εμάς τους πολίτες από τα ολέθρια, η «ηθελημένα», λάθη στην εκλογή πολιτικών προσώπων, αντιθέτως μας συμπεριλαμβάνει στο παιχνίδι, τουλάχιστον μόνον κατά το ποσοστό ευθύνης που μας αναλογεί.

Και πάντως όχι ισόποσα, όπως πολυ πονηρά οι πολιτικοί επιχειρούν να μεταθέσουν το βάρος από τους ίδιους στους πολίτες, καθιστώντας τους συνενόχους του ξεπουλήματος της χώρας.

Η έννοια του ελεγχόμενου χάους που βιώνουμε τη τελευταία διετία έχει διάφορες συνιστώσες.

Στη κορυφή των ευθυνών βρίσκονται, και εκεί θα παραμείνει η κυβερνώσα παράταξη και με την τραγική ανακολουθία ανάμεσα στις αρχικές εξαγγελίες και τις σημερινές αποφάσεις.

Προκειμένου να γίνει μετατόπιση ευθυνών από τους πολιτικούς στους πολίτες, αναπτύσσονται διάφορες επιχειρηματολογίες περί κοινής συμμετοχής στο πάρτι της κατανάλωσης και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος-έτσι οπως συνοψίζονται στη φράση “μαζι τα φάγαμε”.

Όμως μόνον αυτό δεν ισχύει. Το πολιτικό προσωπικό στο σύνολο του και οι εκάστοτε κυβερνήσεις, έχουν το συντριπτικό μέρος της ευθύνης για το κατάντημα του τόπου.

Εκείνοι επέλεξαν τη πολιτική της αδιαφάνειας, της κολακείας των πολιτών, της ατιμωρησίας, της διείσδυσης του κομματισμού σε μεγάλες δεξαμενές επαγγελμάτων, ακόμη και στη δικαιοσύνη, με τα γνωστά αποτελέσματα του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού.

Οι κυβερνήσεις είναι εκείνες που αποβιομηχάνισαν την Ελλάδα και δανείστηκαν από το εξωτερικό, προσφέροντας στους πολίτες ένα απολύτως ψεύτικο, καλογυαλισμένο, φανταχτερό, μοντέλο ζωής, όπου πρωτοστάτησαν και συγκεκριμένα έντυπα, έτσι ώστε και αυτοί να στραφούν στο συνεχή δανεισμό και στην πέραν των οικονομικών δυνατοτήτων τους υπερκατανάλωσης.

Δικαίως θα πείτε ότι το ουσιαστικό έλλειμμα παιδείας αναζητεί δεκανίκια στην αυτοπροβολή με εισαγόμενα ακριβά καταναλωτικά αγαθά, δήθεν σύμβολα της καταξίωσης.

Το αποτέλεσμα είναι ότι σήμερα που τελείωσαν τα χρήματα η κυβέρνηση, και πίσω της οι δανειστές μας, τα ζητούν πίσω απειλώντας με κατάσχεση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας και συνακόλουθα εξαθλίωση του ελληνικού λαού.

Ξυπνήστε, μας λένε μέσα στην άγρια νύχτα, και φέρτε πίσω όσα σας δώσαμε και αρκετά από τα δικά σας για τους τόκους.

Δεν σας είπε κανείς, ρωτούν, ότι ήταν δανεικά αγαθά, ότι δεν δουλέψατε για να τα αποκτήσετε, ότι ποτέ δεν ανήκατε πραγματικά στο μοντέλο ζωής που ζήσατε; Τώρα λοιπόν που πιαστήκαμε στο δόκανο αναρωτιόμαστε γιατί να πορευτούμε έτσι.

Μετά τη κατοχή και τον εμφύλιο ουδέποτε άλλοτε περιήλθε η χώρα σε τέτοια κατάσταση πολύπλευρης αποσύνθεσης.

Μάλιστα, τότε η λήξη του πολέμου σήμαινε ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, έστω και αν προβαλλόταν δεκαετίες αργότερα μέσα από φτώχεια και θυσίες, αλλά και διασπάθισης χρημάτων από την αμερικανική βοήθεια.

Τότε υπήρχε η προσμονή για το καλύτερο, όπως πράγματι συνέβη στην Ελλάδα, κυρίως με τη βιομηχανική ανάπτυξη που τοποθέτησε την Ελλάδα στη δεύτερη θέση, πίσω από την Ιαπωνία.

Στις μέρες μας συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, με πρωταγωνιστή τη χώρα και το λαό της στο παγκόσμιο δοκιμαστικό σωλήνα, σε μια αναπότρεπτη κάθοδο στον Αδη. Άνευ επιστροφής με τις σημερινές προϋποθέσεις….

Στο παρελθόν αναμφίβολα η χώρα τα κατάφερε μέσα από συντριπτικά πλήγματα και ισχυρότατους κλυδωνισμούς. Τούτη η δεξαμενή είναι που επι δεκαετίες φορτίζει με ελπίδα κάθε καλοπροαίρετο Ελληνα-αυτο είναι αδιαπραγμάτευτο.

Ωστόσο η ωμή παρέμβαση των διεθνών οικονομικών δυνάμεων (που εμείς καλέσαμε…), κυρίως από το παρασκήνιο, έχει όλα τα στοιχεία ενός μοντέρνου, σαρωτικού, παγκόσμιου πολέμου με στόχο τον έλεγχο των αδύναμων χωρών και την αναδιανομή πλούτου.

Άλλωστε κάθε πόλεμος στοχεύει στην οικονομική εξαθλίωση του αντιπάλου, είτε με βομβαρδισμούς και λεηλασία της γεωργικής παραγωγής, είτε με αφαίμαξη κεφαλαίων σήμερα, με στόχο την κατάληψη και βίαιη έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών μηχανισμών.

Με όλα τούτα δυστυχώς η ρεαλιστική προσέγγιση στα προβλήματα της Ελλάδας μας κάνει να συμπεράνουμε ότι ντε φάκτο κάποιες γενιές θα είναι απολύτως χαμένες, ωσάν να εξοντώθηκαν σε πολεμικές αψιμαχίες, χωρίς το δικαίωμα να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Πολυ φοβάμαι ότι το ενδεχόμενο αυτόνομης ανάκαμψης της χώρας βασιζόμενης μόνον σε εντόπιες δυνάμεις, νέους επιστήμονες, επιχειρηματίες, πολιτικούς κλπ., που πιθανόν να επανακάμψουν κάποτε, φαντάζει μακρινό. Μακάρι να κάνω λάθος.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: