Ξυπνάμε;

από PRESS

Του Χρηστου Προυκακη

Ο διαθέσιμος χρόνος για την άμεση, ουσιαστική, ανάκαμψη της παιδείας σε όλα τα επίπεδα δεν υπάρχει πλέον, έτσι ώστε σήμερα να δημιουργήσει προϋποθέσεις μαζικής αντίστασης στην ελεύθερη πτώση. Αυτό που δεχόμαστε ως πλαίσιο δημόσιας παιδείας δεν έχει το δυναμικό, ούτε καν και το βασικές υποδομές. Μάλιστα εάν έπρεπε να απαντήσω σε βάθος χρόνου για το επίπεδο της ουσιαστικής παιδείας μας θα είμουν πολυ καυστικός.

Δεν θα σταθώ στις απλουστεύσεις όπως μπήκαμε στις σχόλες έτσι βγήκαμε. Δεν θα σταθώ στο απαράδεκτο, αναποτελεσματικό, συχνά δε και παραπλανητικής λειτουργίας, σύστημα των εισαγωγικών εξετάσεων στην Ελλάδα.

Αντίθετα, για μια ακόμη φορά, θα εξαντλήσω τη σκληρή κριτική μου στο τρόπο λειτουργίας των σχολών, στη νοοτροπία των καθηγητών και διδασκόντων, της εμπλοκής νεολαίων που ξεχνούν την ιδεολογία και αυτοανακηρύσσονται ρυθμιστικός παράγοντας λειτουργίας των σχολών, στη χαλαρή αντιμετώπιση του εκπαιδευτικού έργου, στις απαρχαιωμένες αντιλήψεις.

Τελικώς στον εκτός σοβαρής νοοτροπίας στόχο να πάρουμε όπως όπως το χαρτί.

Μέσα από αυτή τη λειτουργία, στο στενό πυρήνα της παιδείας το μόνον που προβληματίζει, προφανώς με σοβαρές εξαιρέσεις, είναι οπωσδήποτε να αποφοιτήσει ο φοιτητής, λες και υπάρχει συμβόλαιο για κάτι τέτοιο.

Όποτε, για να μην παρεξηγηθώ, και στις σχόλες και στο καθημερινό γίγνεσθαι, όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται αναλαμβάνουν τη πρωτοβουλία της προσωπικής εμπλοκής Να λειτουργήσουν με αυστηρά κριτήρια, που οι ίδιοι θέτουν, μέσα στις σχόλες, αντίστοιχα και στο καθημερινό τους χώρο.

Σε αυτό αναφέρθηκα προηγουμένως, ίσως όχι με όση σαφήνεια χρειάζονταν, δηλαδή στη συστηματική ανάληψη πρωτοβουλίας από μεμονωμένα άτομα και ομάδες που έχουν αυτονομηθεί κατά της γενικότερης μετριότητας, με στόχο τη σταθερή παρέμβαση σε κάθε μορφής παθογένεια.

Στη παραδοχή δηλαδή ότι αξίζουμε ως άτομα και ακόμη ότι μπορούμε να προσφέρουμε, έστω πιεστικά, σε ένα σύστημα που καταφανώς ούτε μας εμπιστεύεται, ούτε μας ζητεί πρωτοβουλίες, ούτε επιβραβεύει επιδόσεις, το οποίο ίσως να μην μας χρειάζεται αφού δεν ανήκουμε σε κύκλους συμφερόντων.

Διότι βέβαια αυτό είναι το κριτήριο στην Ελλάδα έτσι όπως εκφράζεται μέσα από το γνωστό μότο: ποιανού είσαι.. όχι τι αξίζεις να κάνεις μόνος σου. Ήτοι ποιος σε έστειλε ώστε να σε εντάξουμε στο μηχανισμό.

Εντοπίζω σημαντικό μέρος της παθογένειας και στη σκληρή πίεση που ΔΕΝ υποβαλλόμαστε κατά το πρώτο έτος σπουδών.

Τότε δηλαδή που θα έπρεπε να καταβάλουμε συστηματικά, και σε βάθος χρόνου, κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να αποδώσουμε τα μέγιστα στο πλαίσιο των διαρκών εξετάσεων μέσα στο πρώτο χρόνο, και όχι μέσα στις λίγες ώρες των εισαγωγικών, ώστε να ΜΗΝ χάσουμε τη φοιτητική ιδιότητα, δηλαδή να ΜΗΝ στερηθούμε το δικαίωμα στη συνέχιση των σπουδών.

Κάτι τέτοιο ούτε συμβαίνει στην Ελλάδα, ούτε κανείς το επιδιώκει διότι τέτοιες πρακτικές χρειάζονται άλλα εφόδια και επιλογές, προπάντων όμως άλλη νοοτροπία που ουδεμία σχέση έχει με το δε βαριέσαι, θα περάσω όπως όπως τα μαθήματα, θα πιέσω, θα αντιγράψω, θα κάνω ότι μπορώ για να τα βολέψω

Εκεί ακριβός εντοπίζεται το χάλι μας, στο βόλεμα, στους ελιγμούς, στη δεδομένη πεποίθηση ότι θα πάρουμε πτυχίο, θα βάλουμε μέσον για πρόσληψη, θα επαναπαυτούμε και θα οδεύσουμε στη σύνταξη-πάντα με λαμπρές εξαιρέσεις.

Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν χρειάζεται η παρουσία μεμονωμένων ατόμων που έχουν διαμορφώσει με δικές τους επιλογές ένα συμπαγές πλαίσιο παιδείας-ανάχωμα.

Θα έλεγα δε ότι επί χρόνια υπάρχουν σοβαρά άτομα που ανθίστανται, αλλά στάθηκε αδύνατον να νικήσουν.The

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: