Διακομματική αξιολόγηση ανάχωμα στην αναξιοκρατία

από PRESS

Του Χρηστου Προυκακη

Aν και στους περισσότερους πολιτικούς έχει περάσει η άποψη ότι οι Ελληνες στερούνται σοβαρής γνώμης σε πολλά ζητήματα, προφανώς ισχύει το αντίθετο. Πολλοί είναι οι Ελληνες πολίτες που έχουν διαμορφωμένη άποψη την οποία μάλιστα μπορούν να δημοσιοποιήσουν σε κάθε ευκαιρία. Αρκεί να το θελήσουν.  Άλλωστε και τα πνευματικά εφόδια υπάρχουν και τα επιστημονικά εργαλεία ανάλυσης, προπάντων όμως η διάθεση, ειδικά στις μέρες μας.

Σε ένα πολυ σοβαρό σημείο υστερούμε, στην απροθυμία μας να μιλήσουμε ομαδικά, να ακουστούμε, να διεκδικήσουμε, να δηλώσουμε παρόντες με τη γνώμη μας και τις προτάσεις μας στα σοβαρά ζητήματα της χώρας.

Δεν έχουμε μάθει να ζητούμε με αποτελεσματικό τρόπο αυτό που μας ανήκει, άλλωστε δεν αναφέρομαι στα περί πυρπόλησης της Βουλής η της γνωστής… ελληνοπρεπούς χειρονομίας.

Αυτός είναι και λόγος που συνήθως επιλέγουμε τις λύσεις του μέσου, των τηλεφωνημάτων και του ρουσφετιού, και της βολής μας. Για παράδειγμα εάν μερικά εκατομμύρια συμπολίτες μας βομβάρδιζαν με σοβαρά μειλ τους πολιτικούς και τα στελέχη των δημοσίων φορέων θα βλέπατε την απήχηση τους πίσω από το προσμετρήσιμο πολιτικό κόστος για κάθε ένα από αυτούς.

Δυστυχώς όμως ούτε στα σπίτια μας διδαχτήκαμε να λειτουργούμε σε συνθήκες ομάδας με κοινά αιτήματα και στόχους, ούτε στο σχολείο, ούτε στις σπουδές μας. Αυτό ερμηνεύει το λόγο για τον οποίο δεν έχουμε ενιαίο μέτωπο διεκδικήσεων αρκούμενοι, αν είναι δυνατόν, στη κάλυψη των κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών και των κύκλων τους.

Προφανώς μια τέτοια στάση ζωής όχι μόνον δεν ακυρώνει τις μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις, αντίθετα τις εδραιώνει σε βάση συστηματικής διεκδίκησης .

Ένα σοβαρό παράδειγμα είναι η εργασιακή εφεδρεία, οι απολύσεις και το κλείσιμο δημοσίων φορέων, κατόπιν πίεσης, να αποτελέσουν αντικείμενο εργασίας πολλών διακομματικών επιτροπών και όχι μόνον ζήτημα κυβερνητικής επιλογής ώστε να ξέρουμε πραγματικά τι γίνεται..

Όλοι γνωριζουμε ποσο ευκολα παει στο «ψυγειο» ενας μη αρεστος, στο κόμμα, εργαζόμενος. Αυτό όμως δεν μπορεί να αποτελέσει αντικειμενικό κριτήριο αξιολόγησης, πολυ περισσότερο απόλυσης. Τα κριτήρια πρέπει να είναι σύνθετα, εκτός εξαρτήσεων και μικροκομματικής πολιτικής.

Εντύπωση προκαλεί ότι παρά την επερχόμενη λαίλαπα που θα πλήξει χιλιάδες εργαζόμενων κανείς δεν έχει ζητήσει δημόσια της συγκρότηση διακομματικών επιτρόπων.

Για παράδειγμα φαντάζεσθε τι θα γίνει στην ΕΡΤ, με την επικείμενη εργασιακή εφεδρεία, όταν αρκετοί εργαζόμενοι, κατά περίπτωση, βρίσκονται στο ψυγείο λόγω της αντίθεσης προς κάποιο κομματικό σύστημα, ομάδων διαχείρισης;

Πως είναι δυνατόν να απολύσεις κάποιον εάν κατά την έναρξη της συνοπτικής αξιολόγησης τον βρεις στο ψυγείο; Ποιος θεσμός θα διασφαλίσει την αξιολόγηση της εργασίας του, των δυνατοτήτων και του ήθους του;

Με τα σημερινά δεδομένα θα συμβεί δηλαδή αυτό που συνέβη και με τις επιτροπές για τις πρόσφατες προσλήψεις στην ΕΡΤ που δύσκολα μπορώ να πιστέψω ότι δεν είχαν μόνον κομματικά κριτήρια.

Ωστόσο μέσα στο ομολογουμένως, πολυ θολό τοπίο μεταξύ οικονομικής ανασφάλειας και κινδύνου απώλειας της εργασίας η σκέψη που θέλει το βαθύ ΠΑΣΟΚ να σπεύδει προς βοήθεια όλων εκείνων που διόρισε από το 1981 και μετά, δηλαδή του κομματικού στρατού του κυρίως στις ΔΥ, δεν φαίνεται να στερείται βάσης.

Τίποτε δεν αποκλείει την ομαλή διέξοδο των υπαλλήλων ψηφοφόρων του στη σύνταξη και την κάλυψη των θέσεων με άλλους νεότερους ώστε να γίνει και η σχετική ανακύκλωση.

Δεν θα εξέπληττε κανένα μια τέτοια τακτική αλλά μήπως κάτι τέτοιο δεν ανήκει συνολικά στην αντιλήψεις περί δικομματισμού που έχει αιχμαλωτίσει κάθε παραγωγική δύναμη στην Ελλάδα;

Με τη θέληση μας η με την αδιαφορία μας οι παθογένειες που δηλητηριάζουν την χώρα είναι συγκεκριμένες και εξαιρετικά μακρόβιες.

Δείτε τους τίτλους τέλους στη καθημερινή μας ζωή: μεταξύ άλλων εκτεταμένη διαφθορά, βαθύτατη και πανίσχυρη γραφειοκρατεία, οικογενειακός δικομματισμός, αλληλοεξαρτήσεις, επιδειξιομανία, συντεχνίες, ελάχιστη παραγωγή με σοβαρό αντίκρισμα, μαύρο χρήμα, έλλειψη κατασταλαγμένης παιδείας περιγράφουν πολυ καλά το χάλι μας, αλλά και γεωγραφικά την τοποθέτηση μας κάπου στη περιοχή της Αφρικής.

Λύση; Έστω και με αυτό τον οδυνηρό τρόπο της γενικής κατεδάφισης ενός από τους χειρότερους κρατικούς μηχανισμούς και αντιλήψεων στην ευρώπη μπορεί να επέλθει το καινούργιο.

Αρκεί να μην είμαστε, βουβοί και φοβισμένοι, στις φωλιές μας…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: