Ιανός η ελληνική πραγματικότητα

από PRESS

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΠΡΟΥΚΑΚΗ [@]→{proukakisc@gmail.com}

Σημεία των καιρών, Ιούνιος 2006, ΗΧΟΣ-ΕΙΚΟΝΑ

Σε μια ιστορική για την πορεία της Ελλάδας καμπή ο ψύχραιμος παρατηρητής θα επεσήμανε με παρρησία ότι αυτό που φαίνεται να υπερισχύει στο δημόσιο διάλογο για όλα τα σοβαρά ζητήματα είναι περισσότερο το φαίνεσθαι και πολύ ολιγότερο το είναι. Για εκείνους που αντέχουν ακόμη την αισθητική και τις αντιλήψεις που προβάλει η τηλεοπτική εικόνα και τα μηνύματα της προφανώς είναι κοινός τόπος η παρέλαση αυτοεπιβεβλημένων προσώπων. Των ολίγων αλλά κατά σύστημα γνωστών που περισσότερο υποστηρίζουν απόψεις γι αυτό που θα έλεγε κανείς εν τη ευρεία έννοια προσωπικό συμφέρον παρά για το κοινώς λεγόμενο δημόσιο καλό.

Τι σημαίνει αυτό; Μα ότι με την ανοχή αν όχι με την πριμοδότηση που προσφέρει η παθητική στάση μας έχει στηθεί μια δημόσια πασαρέλα από όπου παρελαύνουν όλοι όσοι έχουν τη δύναμη να διασφαλίσουν μια θέση προκειμένου να υποστηρίξουν τη δημόσια εικόνα τους, τις προσωπικές επιδιώξεις και πολύ ολιγότερο αντικειμενικά επιχειρήματα Το αποτέλεσμα μάλλον το έχετε ήδη αντιληφθεί, ενα τεράστιο αλαλούμ απόψεων από το οποίο πολύ δύσκολα μπορεί να εξαγάγει κανείς ασφαλή συμπεράσματα αφού πρόκειται για να μεγάλο κενό.

Άλλωστε βρίθει ζητημάτων η δημόσια ζωή του τόπου. Αναγκαστικώς συνεχείς αντιπαραθέσεις με την γείτονα Τουρκία, κινητοποιήσεις και απεργίες με αιτούμενο την βελτίωση των μισθών σε μια χώρα με κατά τεκμήριο πολύ χαμηλές αμοιβές στα πλαίσια λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χαμηλής ποιότητας δημόσιες υπηρεσίες, επιδιώξεις που αναλώνονται στο διαγκωνισμό για μια θέση στο δημόσιο, μεγάλης κλίμακας αποβιομηχάνιση ως τα όρια του αφανισμού, χαμηλοί δείκτες ανάπτυξης, εναπόθεση ελπίδων στην ανώτατη παιδεία που με αυξανόμενους ρυθμούς μετασχηματίζεται σε υπόθεση των ολίγων και οικονομικά ισχυρών.

Παραπέμπει όλο αυτό το σκηνικό στην κυριαρχία των προσωπικών επιλογών και στο εφήμερο, σε ενα εγωκεντρισμό που υπερισχύει αυτού που θα λέγαμε ψυχική ενότητα σε όλα τα επίπεδα.

Δεν ξέρω αν το αντιλαμβανόμαστε στην πληρότητα του αλλά το γεγονός αυτό υποδεικνύει πως διακατεχόμαστε από μια βιασύνη επιλογής. Μια συνεχή πίεση να αφομοιώσουμε αβασάνιστα οτιδήποτε μας υποβάλει το τηλεοπτικό μοντέλο, η αδυναμία της ελλειποβαρούς παιδείας μας ή και ο συνδυασμός τους.

Δείτε τις αντιφάσεις της καθημερινότητας μας με την ψεύτικη αντίληψη περί φανταχτερής ζωής να καταδυναστεύει όσους επιδιώκουν να ανεβουν, να φανουν, να ακουστούν, και απο την άλλη μια απίστευτη μιζέρια και γκρίνια. Ίσως να είναι δυο, τρεις, τέσσερις, περισσότερες Ελλάδες που χρόνια τώρα συγκρούονται με όσους διακατέχονται απο ιδιοτελή κίνητρα να επιδιώκουν το παραμερισμό κάθε δημιουργικής πρωτοβουλίας.

Θα πείτε οι περισσότεροι πως την ευθύνη φέρουν οι πολιτικές παρατάξεις με την έλλειψη θέσεων με τις ιδεολογικές αμφιταλαντεύσεις τους με την απροθυμία τους για απροθυμία συνεργασίας όπου απαιτείται με στόχο τις ουσιαστικές ρήξεις.

Παραλείπουν όμως όσοι τοποθετούνται μονόπλευρα απέναντι στα σοβαρά ζητήματα που ταλανίζουν τον τόπο να επισημάνουν ότι μεγάλο μερίδιο ευθύνης κάθε πολίτης με παθητική στάση. Που θέλει να αγνοεί την άλλη Ελλάδα της έρευνας, του πιλότου που έχασε τη ζωή του εν ώρα καθήκοντος πράττοντας το αυτονόητο, των νέων συγγραφέων, των «ανώνυμων» αφοσιωμένων, κάθε παραγωγικού ανθρώπου που αναζητεί διέξοδο στη προσφορά. Σε εμάς λοιπόν εναπόκειται να αφυπνισθούμε παρεμβαίνοντας υπέρ οποιασδήποτε δημιουργικής πρωτοβουλίας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: