Μην πυροβολείτε την Παιδεία

από PRESS

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΠΡΟΥΚΑΚΗ

Σημεία των καιρών, Ιούλιος 2005, ΗΧΟΣ-ΕΙΚΟΝΑ [ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ]

Σωρεία λαθών που διέπραξαν όλες σχεδόν οι πολιτικές παρατάξεις που ανήλθαν στην εξουσία καταγράφει η ελληνική ιστορία. Ωσάν να επρόκειτο για εθνικής σημασίας μέτρα σχεδόν κάθε υπουργός εγγράφει στο ενεργητικό του τις μεταρρυθμίσεις. Λαμβάνονται όμως, και αν χρειαστεί επιβάλλονται, χωρίς την συναίνεση συνολικώς του πολιτικού κόσμου. Αν και τα μέτρα ελάχιστα συμπεριλαμβάνουν το καλύτερο δυναμικό που κατά τεκμήριο διαθέτει η χώρα καθιερώνονται. Νοοτροπία μονιμωςς υποστηρικτική της Παιδείας και όχι της εκπαίδευσης θα έπρεπε να κυριαρχεί σε όλες τις βαθμίδες του σχολείου. Άφθονα όμως τα περί του αντιθέτου παραδείγματα. Έλλειψη αυτενέργειας, συνήθης η αποστήθιση-πείτε το και παπαγαλία-, σκληρός ανταγωνισμός και μεμονωμένη η στόχευση-εισαγωγή στις σχολές.

Κυβερνήσεις και κόμματα, καθηγητές και φροντιστές, γονείς, φοιτητές, μαθητές, και οικονομικός ιστός της χώρας αναμφίβολα όλοι βαρύνονται με ευθύνες για την σημερινή παθογένεια. Για παράδειγμα είναι αδιανόητο οι μαθητές να παρακολουθούν φροντιστήριο γιατί αυτόχρημα η επιλογή αυτή καταργεί κάθε έννοια σχολικής παιδείας.

Επίσης αδιανόητο είναι να υποβάλλονται σε εισαγωγικές εξετάσεις προκειμένου να διαπιστωθεί μέσα σε ελάχιστες ώρες σε ποιο βαθμό είναι ικανοί. Το αναφαίρετο δικαίωμα στη Παιδεία τίθεται υπό αίρεση-ας μην αμφιβάλλουμε γι’ αυτό.

Με θάρρος και ειλικρίνεια ποτέ κανείς δεν παραδέχτηκε δημόσια ότι το αναχρονιστικό σύστημα των εισαγωγικών αποτελεί ανασχετικό παράγοντα εισόδου στα ΑΕΙ επειδή η αγορά εργασίας δεν αντέχει τόσους νέους πτυχιούχους. Το σύστημα που τόσο υποκριτικά κόπτεται υπέρ των ικανών είναι αυτό που κάθε χρονιά εξωθεί τους δήθεν αποτυχόντες στις λογής ιδιωτικές σχολές και όσους έχουν οικονομικές δυνατότητες στο εξωτερικό. Όπου και θα διαβιώσουν επί πολλά χρόνια επειδή στις προηγμένες χώρες προσφέρονται κίνητρα στους άξιους.

Περισσότερο παρά ποτέ λοιπόν είναι καιρός για γενναίες αλλαγές στο θεσμό του δημόσιου ελληνικού πανεπιστημίου. Είναι αδύνατον να χρηματοδοτείται εσαεί με σταθερούς πόρους υποστηρίζουν οι πλέον νηφάλιοι και νουνεχείς. Εφόσον τίθεται τέτοιο ζήτημα τότε θα πρέπει η χρηματοδότηση να προσαρμόζεται κατά περίπτωση.

Οι ψηλότερες επιδόσεις των ΑΕΙ να επιβραβεύονται με αυξημένη χρηματοδότηση ελεγχόμενη μέσω ανεξάρτητης αρχής ώστε οι φορολογούμενοι πολίτες να διαμορφώνουν σαφή εικόνα. Για μια ακόμη φορά να αποτελέσει αντικείμενο δημόσιου διαλόγου η σύνδεση της παιδείας που παρέχεται στα ΑΕΙ με την παραγωγή.

Μέσα απο διαφανείς διαδικασίες ο προσεκτικά διαμορφωμένος ανταγωνισμός να αποτελεί σταθερό κίνητρο για προσέλκυση προγραμμάτων έρευνας και την σύναψη συμβολαίων με εταιρίες. Υπό προϋποθέσεις και διατηρώντας την αυτονομία τους δημόσια πανεπιστήμια και ιδιωτική οικονομία μπορούν να συνυπάρξουν. Άλλωστε τα πλέον καταξιωμένα πανεπιστημιακά ιδρύματα του εξωτερικού είναι δημόσιοι πλήρως αυτοδιαχειριζομενοι φορείς μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα.

Την προκλητική πραγματικότητα του 21ου αιώνα όλοι καλούνται να την αντιμετωπίσουν, κυβερνήσεις, φορείς και φοιτητές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: