H περήφανη στάση της Τζειν Τόμλινσον ενάντια στο καρκίνο

από PRESS

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΠΡΟΥΚΑΚΗ [@]→{proukakisc@gmail.com}

Αντλεί κουράγιο από αστείρευτες εσωτερικές πηγές και επιβιώνει ως σήμερα. Η Τζέιν Τόμλινσον 14 χρόνια μετά την πρώτη διάγνωση και τον αναμενόμενο θάνατο μάχεται σκληρά. Λαμβάνοντας μέρος σε τρεις απαιτητικές ποδηλατικούς Μαραθώνιους και ύστερα στην Ευρώπη δημοσιοποιεί το πρόβλημα και αντλεί ζωή. Μέσα από τον αγώνα της μετατρέπεται έτσι σε ζωντανό παράδειγμα για εκατομμύρια ανθρώπων. Τα τελευταία είκοσι χρόνια η ζωή της θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ένας συνεχής αγώνας. Στα 26 της χρόνια η διάγνωση αναφερόταν σε καρκίνο του μαστού ενώ στα 36 πλέον οι προβλέψεις των γιατρών μιλούσαν για προσδόκιμο ζωής που δεν ξερνούσε τους έξη μήνες. 

Βαρύ το κτύπημα για εκείνη όπως και για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων που ακούν την ίδια στερεότυπη φράση από τον αναγκαστικώς συναισθηματικά αμέτοχο ιατρό. Θα μπορούσε η Τζέιν να ακολουθήσει ότι συνήθως ισχύει σε αυτές τις περιπτώσεις.

Παραιτούμενη από οποιαδήποτε προσπάθεια υπό την πίεση των γεγονότων θα ήταν λογικό να αφήσει τον εαυτό της έρμαιο στην φουρτουνιασμένη θάλασσα όπου ξαφνικά είχε βρεθεί.

Όμως όχι. Αν και γνώριζε πως γυρισμό δεν είχε για εκείνη απαίτησε από τον εαυτό της και έλαβε παράταση και δύναμη πολύ. Αντιπαραθέτοντας ελπίδα και αποφασιστικότητα στο περίπου τετελεσμένο βρέθηκε, έστω προσωρινά, να κερδίζει την μάχη.

Με τους δείκτες του προσωπικού ρολογιού επιβίωσης να μετρούν ανάστροφα τον επιτρεπόμενο χρόνο παραμονής της σε τούτη τη ζωή βρέθηκε μεσοστρατίς των διλημμάτων, σε ένα μεταίχμιο αποφάσεων. Να μείνει παθητικά αμέτοχη και νικημένη ή να κηρύξει πόλεμο σε οποιοδήποτε εμπόδιο ένιωθε πως της ανέκοπτε την μετωπική σύγκρουση με τον καρκίνο.

Και χρόνο δεν είχε να ξοδέψει ούτε στιγμή. Από το δεδομένο της ιατρικής γνωμάτευσης, τα καρκινικά κύτταρα που εξαπλώνονταν στο σώμα της και τις αντοχές που εξασθενούσαν υπό το βάρος της χημειοθεραπείας ως τις φυσικές δυνάμεις που χρειάζονταν για να δώσει κουράγιο στη οικογένεια της αλλά και να ξεκινήσει μεγάλες ποδηλατικές διαδρομές η απόσταση ήταν μεγάλη. Εκείνη επέλεξε την μάχη, συμβολικά αλλά και επί της ουσίας, όρθωνε το ανάστημα της. Και ως τώρα φάνηκε να κερδίζει.

Για να αποδείξει πως όταν πιστεύεις σε αυτό που κάνεις, όταν διατηρείς ελπίδα, όταν συγκρούεσαι καθημερινά με κάτι τόσο ισχυρό τότε ναι, μπορείς ακόμη και με διάσπαρτο καρκίνο στα οστά να ανηφορίσεις σε βουνά επάνω σε ποδήλατο, να μετάσχεις σε μαραθώνιους, να διατρέξεις απίστευτα μεγάλες αποστάσεις, να σταθείς στο ύψος σου, και να συνεχίσεις τον μητρικό σου ρόλο.

Επιστράτευσε όσες δυνάμεις παρέμεναν κρυμμένες σε εφεδρείες και ύστερα από καιρό διαπίστωνε πως χωρίς ορατό χρονικό περιθώριο παρατεινόταν η ζωή της αφού ο καρκίνος ωσάν να σεβόταν την υπεράνθρωπη προσπάθεια κοντοστεκόταν.

Έστω για λίγο αφήνοντας πίσω του αναπάντητο το ερώτημα για το επόμενο κτύπημα του. Και εκείνη μαζί με τον αδελφό της αρωγό όλο και περισσότερο πίεζε χρόνο και λιγοστές σωματικές δυνάμεις συμμετέχοντας σε σκληρούς ποδηλατικούς γύρους.

Όταν η Τζέιν πληροφορήθηκε ότι έχει καρκίνο του μαστού ήταν μόλις 26 ετών, για να δεχτεί και πάλι του κτύπημα του στα 29 της ενώ στα 36 της άκουγε πως είχε εξαπλωθεί στα οστά και τους πνεύμονες της. Αδυνατούσε τότε να δεχτεί πως μεγαλώνοντας ο μικρός της γιος ουσιαστικώς δεν θα την θυμόταν αφού εκείνη νωρίς θα έλειπε από την ζωή του.

Όπως όλοι οι γονείς έτσι και εκείνη σκέφτηκε πως με τον άντρα της ήταν υποχρεωμένοι να αποτυπώσουν ένα μέρος του εαυτού τους στον ψυχισμό των παιδιών. Δέκα χρόνια αργότερα αφότου άκουσε την διάγνωση αναλογιζόταν πως δεν είχε κάνει πράξη όσα μπορούσε, άλλωστε ήταν πολύ νέα για να εγκαταλείψει τα εγκόσμια. Και στα σαράντα της θεωρούσε πως ήταν πολύ τυχερή αφού είχε πραγματοποιήσει σχεδόν όσα άλλοι χρειάζονται μια ζωή.

Με τόσο συμπυκνωμένη εμπειρία να συσσωρεύεται σε σώμα και ψυχή θεωρεί πως αν φέτος θα είναι η χρονιά της αναχώρησης της τότε αξίζει να ευχαριστήσει το Θεό για όσα την έκανε να ζήσει. Μόλις τον περασμένο Γενάρη πραγματοποιούσε την τρίτη χημειοθεραπεία καταστρέφοντας συνειδητά το ανοσοποιητικό της σύστημα.

Ωστόσο σήμερα διατηρώντας πλήρη επαφή με την πραγματικότητα αφήνεται στο τηλεοπτικό συνεργείο που την ακολουθεί στις ποδηλατικές της διαδρομές, καταγράφοντας έτσι τη ζωή της. Ανάμεσα σε όσους τηλεθεατές την παρακολουθούν είναι και ο μικρός της γιος Στίβεν, 7 χρόνων σήμερα.

Ακούγοντας την αφήγηση τους ο δημοσιογράφος του Ομπσέρβερ αφηνόταν σε ότι συνήθως συμβαίνει σε παρόμοιες περιπτώσεις που περιλαμβάνουν συμβατικές εμπειρίες. Μόνον που η Τζέιν και αδελφός της Λιουκ είχαν καταφέρει πολύ περισσότερα από το μέσο όρο. Ήταν αδύνατον να ανασηκωθεί στην σέλα του ποδηλάτου εκείνη,όπως τόσο αυθόρμητα πράττουν οι ποδηλάτες όταν χρειάζεται να καταβάλουν δύναμη. Την εμπόδιζε ο καρκίνος στα πόδια μα δεν πονούσε.

Φαίνεται πως το κουράγιο και η ικανοποίηση από την μάχη γεννούσαν φυσικά αναλγητικά του οργανισμού, τις ενδορφίνες. Και όμως μαζί διέτρεξαν 500 μίλια με το διπλό τους ποδήλατο στην διαδρομή από την Ρώμη προς το σπίτι τους στο Λιντς υπομένοντας βροχή, χαλάζι, χιόνι και ανέμους και ακόμη την ανάγκη να ανηφορίσουν σε πλαγιές υπό κλίση 45 μοιρών.

Μα περισσότερο την δυσκολότερη εμπειρία τους καθώς μέσα σε μια ημέρα κάλυπταν ανηφορική διαδρομή 70 μιλίων ως το υψόμετρο των 9.000 ποδών στο θέρετρο Σαν Στέφανο Ντ’ Αβέτο. Είχε προηγηθεί ο αγώνας στην Αγγλία και ακολουθούσε φέτος ο μεγάλος γύρος στη Γαλλία. Εκτός από την προσωπική ικανοποίηση και την συγκέντρωση χρημάτων υπήρχε άμεση ανταμοιβή.

Καθώς το βλέμμα περιπλανιόταν γύρω άφηνε να εντυπωθούν στην ψυχή της εικόνες αξέχαστες-το Ντουόμο στην Φλωρεντία, ξημερώματα το ουράνιο τόξο στον ποδηλατικό αγώνα Giro D’ Italia. Και αναθυμόνταν τα δυο παιδιά που ανέλαβε να μεγαλώσει, από εκείνα που αντιμετωπίζουν περίπλοκα προβλήματα υγείας. Επί πέντε χρόνια τους πρόσφερε ώσπου χειροτέρευσε.

Τέσσερα χρόνια πριν η ιατρική αποφαινόταν τελεσίδικα λίγοι μήνες μόνον ήταν η ζωή της. Όμως εκείνη αποφασίζει να τρέξει στον Μαραθώνιο του Λονδίνου για φιλανθρωπικούς λόγους σχολιάζει ο σύζυγος της Μάικ.

Περίπου αδιανόητο ακουγόταν αφού επρόκειτο να πεθάνει σε λίγους μήνες. Παιδιά και σύζυγος την παρότρυναν συνεχώς ώστε να ζήσει ως την περίοδο διεξαγωγής του αγώνα. Και εκείνη όχι μόνον έτρεξε στον Μαραθώνιο μα θέλησε να τρέξει και άλλον ταχύτερα. Όσο ο καρκίνος απλωνόταν η Τζέιν επέμενε περισσότερο.

Ήταν τόση η επιμονή της ώστε πέρυσι συμμετείχε σε ένα συνδυασμό από 1,9 χιλιόμετρα κολύμβησης, 90 χιλιόμετρα ανηφορικής ποδηλασίας και μισό Μαραθώνιο διάρκειας μιας ώρας και 57 λεπτών. Τόση δύναμη και κουράγιο άφηναν έκπληκτο ακόμη και τον σύζυγο της. Και εκείνος για να μην παρακινήσει άλλους καρκινοπαθείς να ξεκινήσουν αγώνες υποστηρίζει πως τα τεστ αντοχής δεν βοηθούν την Τζέιν να αντιμετωπίσει τον καρκίνο.

Εκείνη αντέχει. Και αυτό λέει πολλά σε όλους μας. Όσο και αν ζει χωρίς σκέψεις για τα κατοπινά χρόνια.

Πηγή The Observer

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: